maandag 27 maart 2017

Review: The Real McKenzies - Two Devils Will Talk (Fat Wreck Chords, 2017) (Folkpunk)

The Real McKenzies werd in 1992 te Vancouver, Canada opgericht door zanger Paul McKenzie.
In de loop der jaren trad The Real McKenzies op met onder andere: Rancid, Shane MacGowan, DragStrip Riot, NOFX, Flogging Molly, Xcrosscheckx, The Misfits, Metallica en Voodoo Glow Skulls en speelden meer dan 100 verschillende muzikanten in de band, waarvan de bekendste, doedelzakspeler Alan "Raven" MacLeod van de Scotse folk band The Tannahill Weavers en Bourne and MacLeod, er één was.
De huidige bezetting bestaat uit: Paul McKenzie – zang, Luis "Aspy" Cao Mahia – doedelzak, Troy Zak – basgitaar, Jono Jak – sologitaar, Dan Garrison – sologitaar en Dan Stenning – drums en tevens spelen de ex-Real McKenzie leden Matt Hawley (Matt MacNasty) – doedelzak en Gord Taylor – doedelzak af en toe met de band mee.
De band bracht in 1995 hun debuut album "The Real McKenzies" via het IFA Records label uit, dat gevolgd werd door de albums: "Clash Of The Tartans" (Sudden Death, 1998), "Loch'd And Loaded" (Honest Don's, 2001), "Pissed Tae Th' Gills" (Sudden Death, 2002), "Oot & Aboot" (Honest Don's, 2003), "10,000 Shots" (Fat Wreck Chords, 2005), "Off the Leash" (Fat Wreck Chords, 2008), "Shine Not Burn" (Fat Wreck Chords, 2010), "Westwinds" (Fat Wreck Chords, 2012) en "Rats In The Burlap" (Fat Wreck Chords, 2015).
Tevens verscheen de 7"vinyl single "Another Round"/"Loch Lomond" in 2001 via Fat Wreck Chords, als onderdeel van Fat Club, een serie van 12 7"singles, die van maart 2001 tot en met februari 2002 maandelijks verschenen in een oplage van 1300 stuks en niet los te koop waren, maar door inschrijving voor de serie en via de post opgestuurd werden.
Verder verschenen de compilatie albums: "Short Music For Short People" (1999), "Alpha Motherfuckers - A Tribute To Turbonegro" (2001), "Agropop Now" (2003), "Floyd:..And Out Come The Teeth" (een gratis Fat Wreck Chords compilatie CD, uitgereikt in de Fat tent tijdens de 2001 Warped Tour), "SHOT SPOTS-Trooper Tribute" en de DVD "Live From Europe, Deconstruction Tour 2003", plus de muziek video's: "Mainland" (1998), "Drink Some More" (2008), "Chip" (Live) (2008),   "The Maple Trees Remember" (2009), "Culling the Herd" (2011), "My Luck Is So Bad" (2012), "Catch Me" (2015), "Stephen's Green" (2015) en "Due West" (2017).

Het nieuwe album van de band, "Two Devils Will Talk", is door Fat Wreck Chords op 3 maart 2017, zowel op LP, CD en als digitaal uitgebracht en bevat 14 nummers, waarvan "Due West" het eerste is en daarin hoor ik de band een geweldige swingende uptempo folkpunk song spelen, die met prachtige samenzang begint (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band me een swingende rock song voorschotelt, getiteld "Weyburn", die met de snelheid van het licht mijn gehoorgang binnen gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "One Day" te horen en ook dit is zo'n heerlijke snelle folkpunk song, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Seafarers", een lekker in het gehoor klinkende song, die diverse tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan brengt de band "Northwest Passage" ten gehore en krijg ik een uitstekende rock song voorgezet, die weer met mooie samenzang start en een aanstekelijk ritme heeft, waarna de band "Float" speelt en ik een swingende uptempo mix van folk en hardrock te horen krijg, waarmee de band me opnieuw in beweging zet.
In "One Man Voyage" blijft het tempo hoog en zet The Real McKenzies me een aanstekelijke swingende song voor, waarop de band patent lijkt te hebben en in "Sail Again" gaat de muziek de kant van de metal op, die gemixt met de folk voor een lekker swingend geheel zorgt.
Vervolgens krijg ik opnieuw een uptempo rock nummer te horen, getiteld "The Town", dat gevolgd wordt door "Pedals", een swingend uptempo rock song, waarin de muziek weer hardrock invloeden bevat.
Verder hoor ik "Drunkards Lament", een prima uptempo song, die eveneens invloeden uit de hardrock heeft, "Fuck The Real McKenzies", een fantastische mix van punk en folk, die in een hoog tempo gespeeld wordt, "The Comeback", een geweldige snelle folkpunk song en "Scots Wha Ha’e", een verrukkelijk stukje rock, dat net als de rest van de songs in een uptempo gespeeld wordt en aanzet tot dansen en aan het eind van het nummer een extraatje bevat.

"Two Devils Will Talk" van The Real McKenzies is, net als voorgaande albums van de band, een geweldig lekker klinkend album, dat ik iedere liefhebber van folk, punk en swingende rock muziek kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Muscle - Muscle (Barbarella Club Records, Beast Records, 2017) (Garagerock/Punkrock)

Muscle, uit Perpignan en Toulouse, Frankrijk, is een project, dat in 2015 ontstaan is doordat enkele leden van de bands Crank!, Dividers, Gaz Gaz en Liminanas hun krachten bundelden.
De band bestaat sinds de oprichting uit: Daniel de Muscle - sologitaar en zang, Seymour de Muscle - sologitaar en zang, Kylian de Muscle - basgitaar en synthesizer en Pierce de Muscle - drums en zang.
Muscle nam hun debuut album met gelijknamige titel, dat in 2016 via de labels Barbarella Club Records en Beast Records verscheen, in de Lo Spider in Swampland, Toulouse op.
Het album is zowel op LP, in een beperkte oplage van 500 stuks, op CD, in een beperkte oplage van 100 stuks en op cassette, in een zeer beperkte oplage van 50 stuks verschenen en tevens als digitale download verkrijgbaar.

"Muscle", dat 8 nummers bevat, start met "Broken Bots" en hierin hoor ik de band een heerlijke swingende zestiger jaren gerelateerde garagerock song spelen, die tevens invloeden van new wave bands zoals Magazine uit eind jaren zeventig bevat.
Daarna zet de band me "Rain" voor en daarin speelt Muscle een een schitterende uptempo garagerock song, die swingt als een trein en een zeer dansbaar ritme heeft, waarna "People Of The Sunshine" volgt en ik een geweldige mix van psychedelische muziek en rock te horen krijg, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Dan hoor ik "Sasquash Auf Wiedershen", een snelle swingende punkrock song, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en naar het einde toe iets heftiger wordt en gevolgd wordt door "Under Radar", waarin ik Muscle een lekker in het gehoor klinkende rock song hoor spelen, die lichte new wave invloeden heeft.
In "Party At My Work" speelt de band een korte snelle heftige punkrock song en in "Lazer Ray Vision" schotelt de band me eveneens een swingende punkrock song voor, die een hoog tempo heeft en invloeden van eind jaren 70 zijn ook hierin goed hoorbaar. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Het laatste nummer van het album heet "All Alone (Behind Those Trees)" en daarin laat Muscle me nogmaals genieten van zo'n eind jaren zeventig gerelateerde swingende rock song.

"Muscle" van Muscle bevat 8 fantastische songs, die eind jaren 70 gemaakt hadden kunnen zijn en swingen als een trein en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van garagerock en punk houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Electric Moon - Stardust Rituals (Sulatron Records, 2017) ( Psychedelische Rock/ Acid Rock)

Electric Moon uit Fulda, Hessen, Duitsland, ontstond toen multi-instrumentalist Sula Bassana - gitaren, effecten en orgel ging samen spelen met Komet Lulu - basgitaar, effecten en zang en Berni - drums.
Eerdere projecten van Sula waren o.a. Liquid Visions, Südstern 44, Interkosmos en Zone Six, maar ook maakte hij diverse solo- CD's en enkele met Modulfix.
De eerste officiële CD van Electric Moon, Lunatics" verscheen in 2009 via Nasoni Records en drummer Berni, met wie de CD-R "First Takes" gemaakt werd, was toen reeds vervangen door Pablo Carneval.
Daarna volgden meer releases, "Lunatics Revenge" met drummer Pablo Carneval (Nasoni, 2011), Inferno met drummer Alex (Sulatron, 2011), "The Doomsday Machine" met drummers Pablo Carneval en Alex (Nasoni, 2011) en de split LP met de Franse band Glowsun, "Sun And Moon" (Sulatron, 2011).
Verder verschenen er via Sulatron enkele CD-R uitgaven in zeer beperkte oplage, zoals: "Live At Epplehaus 2010" (2010), "Live At Immerhin" (2011), "Flaming Lake" (2011) "Live At Sulatron Label Night" (2011) en "Cellar Space Live Overdose" (2012), waarop Alex de drummer weer was.
Hun nieuwe drummer heet Marcus Schnitzler, die ook de drummer van de spacerock band The Spacelords is en met hem werd de CD/2LP "Mind Explosion" opgenomen.
Op de 2LP/CD "Mind Explosion", die in 2013 aan het eind van de "Electric Moon Heading To South Tour 2013" tijdens het optreden in de Graf Hugo te Felkirch, Oostenrijk met slechts een stereo microfoon werd opgenomen, is Electric Moon live te beluisteren en de in 2014 verschenen 2LP "Lunatics + Lunatics Revenge" is een gelimiteerde uitgave (500 stuks) van de eerste 2 CD's.
"Theory Of Mind" werd in februari 2014 in de Kosmodrom te Heidelberg opgenomen en is 11 juni 2015 verschenen als 2LP in een oplage van 1000 stuks op zwaar zwart vinyl en als CD, waarbij het artwork zoals gewoonlijk weer door Lulu Artwork verzorgt is en de mastering door krautrock legende Eroc is gedaan.
In 2011 bracht Electric Moon hun live album "Flaming Lake" op de CD-R uit en deze was binnen de kortst mogelijke tijd uitverkocht, zodat er in 2015 werd besloten deze opnieuw uit te brengen, maar dit maal als gewone CD en als dubbel LP op 140 gram vinyl, waarbij LP 1 blauw en LP 2 oranje is, terwijl beide platen in een enkele hoes zitten.
De muzikanten, die op het album, dat slechts 4 nummers bevat en op 3 december 2015 uit kwam, spelen zijn: Sula Bassana - sologitaar, effecten en elektrische stullenbox, Komet Lulu - basgitaar en effecten, Alex - drums (1-3) en Phillipp - drums (4).
Het in 2011 bij Nasoni verschenen album "The Doomsday Machine" is 15 september 2016 via het Sulatron label in een nieuwe hoes uitgebracht, die gemaakt is door Lulu Artwork en Ulla Papel en bevat 5 nummers.
Het vijfde officiële studio abum van Electric Moon heet "Stardust Rituals" en verschijnt 7 april 2017 via het Sulatron Records label op CD, terwijl de LP uitvoering op 2 juni 2017 door dit zelfde label in een beperkte oplage van 1000 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl wordt uitgebracht en een uitvouwbare hoes zal bevatten.
Electric Moon bestaat op dit album uit: Sula Bassana - sologitaar, elektrische sitar, orgel, mellotron, effecten en elektrische piano, Komet Lulu - basgitaar en effecten en Marcus Schnitzler - drums.

Het eerste nummer van het album heet "The Loop" en hierin hoor ik de band een fantastisch psychedelisch nummer spelen, dat een rustig tempo heeft en halverwege verandert in een schitterend stukje acid rock, waar meer snelheid in zit. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Stardust (The Picture)", waarin de band een schitterend stonerrock nummer speelt, dat in een niet al te hoog tempo ingezet wordt, een hypnotiserend ritme bevat en langzaam iets meer vaart lijkt te krijgen, doordat het gitaarspel heftiger wordt.
Dan schotelt Electric Moon me "Astral Hitch Hike" voor en krijg ik een geweldig lekker psychedelisch nummer te horen, waarin de sitar een belangrijke rol speelt.
In het laatste nummer, "( You Will) Live Forever Now" laat de band me genieten van een verrukkelijk rustig startend psychedelisch nummer, waarmee de band me in een lichte trance brengt, om na een minuut of 10 het tempo te veranderen en me een heerlijk stuk hypnotiserende psychedelische krautrock voor te schotelen, waarin het gitaarspel heftiger wordt en de muziek richting acid rock gaat, om vervolgens in een niet al te hoog hypnotiserend tempo afgesloten te worden.

"Stardust Rituals" van Electric Moon bevat 4 fantastische nummers, waarmee de band me 45 minuten aan mijn stoel gekluisterd heeft weten te houden en ik kan elke liefhebber van acid rock, hypnotiserende en psychedelische muziek, dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Astralasia - Oceania (Fruits De Mer Records / Regal Crabomophone, 2017) (Krautrock / Progressieve Rock)

Astralasia werd in 1990 gestart als ambient-dub project van de psychedelische poprock band Magic Mushroom Band, waarbij de leden in beide bands speelden.
De band bracht in 1991 hun debuut LP "Astralasia" via het Fungus label uit en vervolgens kwam hun eerste single "Rhythm Of Life" uit via het Magick Eye Records label, gevolgd door de singles "Realise Your Purpose" en "Sul E Stomp" plus de LP "Politics Of Ecstacy" in 1992, waarna Astralasia in 1993 internationale faam verwierf door hun bewerking van het Porcupine nummer "Voyage 34".
Vanaf 1992 volgden de singles en LP's uitgaven, die allemaal via het Magick Eye Records label verschenen, elkaar met de regelmaat van de klok op, waarvan ik alleen de LP's hierbij zal vermelden.
Dat waren: "Pitched Up At The Edge Of Reality" (1993), "Whatever Happened to Utopia? (1994"), "Axis Mundi" (1995), "Astralogy" (1995), "The Space Between" (1996), "The Seven Pointed Star" (1996) en "White Bird" (1998).
Andere labels, die muziek uitbrachten van de band waren: Transient Records (CD "Somewhere Something", 2001), Voiceprint (CD "Volumes 1 & 2", 2004, CD "Sixty Minutes With", 2007, CD "Cluster Of Waves", 2007, CD "The Hawkwind Remixes", 2007), Talking Elephant Records ("Away With The Fairies", 2006), Shadowplay Release (CD "Fantasia", 2010) .
Daarna verscheen in 2010 het vinyl album "A Coloured In Dream", gevolgd door de LP "Voyage Till Tomorrow" die beide via het Tonefloat Records label werden uitgebracht en in 2013 kwam hun EP "Feel The Love" op de markt, waarop een bewerking van de Donna Summer song "I Feel Love" staat.
Sinds 2011 bestaat de band uit: Marc Swordfish - programmering, Wayne Twining - 303 programmering, Peter Pracownik - slide- en sologitaar, Paul C - keyboards, Maria - zang en Dan Spanner - saxofoon en dit zestal heeft in 2014, via het Fruits De Mer Records label, een nieuw album uitgebracht, getiteld "Wind On Water" en deze is in een gelimiteerde oplage op doorzichtig vinyl verschenen en gaat vergezeld van een bonus 7" single.
Tevens verscheen in 2016 het album "The Fruits De Mer Records Guide To The Hitchhikers Guide To The Galaxy Co-Starring Astralasia Icarus Peel The Blue Giant Zeta Puppies - Journey Of The Sorcerer", waarop Astralasia met 1 nummer vertegenwoordigd is.
Op 17 april 2017 brengt Fruits De Mer Records het 2LP album "Oceania" van de band uit op gekleurd vinyl, die in een klaphoes gestoken is en een gratis 7" single bevat plus een vierkant geperforeerd vloeipapieren insert en ook volgt er een zeer gelimiteerde oplage met een bonus 7" single, een live CD en meer.

Het dubbel album, dat 11 nummers bevat, begint op kant A met "Alooland" en daarin hoor ik de band een schitterend rustig melodisch nummer spelen, waarin lichte krautrock elementen te ontwaren zijn en dit wordt gevolgd door "Ghosts Inbetween", een swingend heerlijk krautrock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna schotelt de band me het titel nummer "Oceania" voor en hierin krijg ik een fantastisch swingend krautrock nummer voorgezet, dat tevens heerlijk gitaarspel bevat, waarna kant B start met "Tangerine Skies", een geweldig krautrock nummer met sensuele kreungeluiden, dat swingt als een trein en tegen het einde licht experimenteel wordt.
Dan brengt de band "Kaleidoscopic" ten gehore, en daarin krijg ik een uitstekend melodisch nummer voorgezet, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen en lichte ruimtelijke invloeden heeft, waarna het laatste nummer van de B-kant volgt, dat "North Star" heet, waarin Astralasia me een verrukkelijk progressief rock nummer voorschotelt, dat krautrock en jazz invloeden heeft plus een terug kerend, licht hypnotiserend, ritme.
Op kant C hoor ik de band met "Astral Voyager" beginnen en hierin laat Astralasia me genieten van een schitterend krautrock nummer, dat lichte Oosterse Baghwan invloeden heeft, waarna "Ishdan" volgt en ook dit progressieve nummer heeft die Oosterse invloed, waardoor de muziek iets mystieks krijgt.
In "Mushroom Heartbeat" mag ik genieten van een prachtig experimenteel startend nummer, waarin de piano een belangrijke rol speelt, waarna de muziek een wending neemt en ik een heerlijk stukje krautrock te horen krijg, dat tegen het einde weer terug verandert in het experimentele en in "A Long Shore" zet de band me nogmaals een prima rustig, met jazz invloeden doorspekt, progressief nummer voor.
Kant D bevat het iets meer dan 22 minuten durende "Time & Tide Eternal" en hierin schotelt Astralasia me, na een experimenteel begin, een sensitief klinkend nummer voor, waar lichte Oosterse meditatieve invloeden in zitten, maar halverwege het nummer verandert dit en krijg ik een stukje experimentele muziek te horen, dat tevens licht psychedelisch klinkt.

"Oceania" van Astralasia bevat 11 fantastische nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan dit schitterende album dan ook van harte aanbevelen aan hen, die van krautrock en/of progressieve rock houden. (luister naar gedeelten van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: The Distractions - Kindly Leave The Stage (Occultation Records, 2017) (Pop)

The Distractions uit Manchester, Engeland, werd in 1977 door Mike Finney en Steve Perrin opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Mike Finney - zang, Steve Perrin - sologitaar en zang, Nick Halliwell - sologitaaqr en zang, Arash Torabi - basgitaar en Ian Henderson - drums.
Hun debuut album "Nobody’s Perfect" verscheen in 1980 en werd gevolgd door "The End Of The Pier", dat 32 jaar later (in 2012), werd uitgebracht.
De opvolger van laatstgenoemde album heet "Kindly Leave The Stage" en is naar alle waarschijnlijkheid ook meteen hun laatste.

Het album, dat 12 mei 2017 via het Occultation Records label wordt uitgebracht, bevat 10 nummers, waarvan "A Few Miles More" de eerste is en daarin hoor ik de band een mooie rustige melodische pop song spelen, die gevolgd wordt door "Last To Leave", waarin de band een lekker in het gehoor klinkende pop song in een gemiddeld tempo speelt.
Daarna volgt "Talking To Myself", een prachtige rustige pop song, die enkele subtiele tmpowisselingen bevat, waarna "What The Night Does" ten gehore gebracht wordt, waarin de band me, ook nu weer, een heerlijke rustige pop song voorschotelt.
Dan hoor ik "The Fire", eveneens zo'n mooie rustige pop song en deze wordt gevolgd door "Wake Up And Kiss Me Goodbye", een uitstekende melodische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft.
In "Nowhere" laat The Distractions me opnieuw een prima pop song horen, die diverse tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "The Connection's Dropped Again" speelt de band weer zo'n prachtige rustige song.
Vervolgens hoor ik "Tell Them I'm Not Here", en dit is eveeens weer een rustige song, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "The End Of The Pier", een mooie pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Kindly Leave The Stage" van The Distractions bevat 10 prachtige rustige nummers, die zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.




maandag 20 maart 2017

Review: Sula Bassana - Organ Accumulator + Disappear (Sulatron Records, 2017) (Elektronisch)

In 2002 verscheen via het Nasoni label de LP "Dreamer" als debuut van multi instrumentalist Dave Schmidt, alias Sula Bassana, die alle instrumenten voor zijn rekening nam en bijna alle nummers zelf schreef.
Vervolgens werd "Dreamer" op CD uitgebracht en verscheen in 2004 via Dave's eigen Sulatron label en in 2005 nogmaals, maar dit keer via het Elektrohasch label en in 2012 bracht Dave deze CD opnieuw uit, aangevuld met 2 bonus nummers, die van zijn 7 inch vinyl single "Vegetable Man" / "Perry Rhodan" uit 2009 komen (Nasoni Records).
Tussen 2002 en 2012 brengt Dave diverse CD's en LP's uit, zoals de split LP met Vibravoid "Retronique" (Nasoni, 2003), "Sula Bassana And The Nasoni Pop Art Experimental Band Vol.1" (CD, Nasoni, 2006), "The Night" (CD, Sulatron, 2009 / LP, Pancromatic Records, 2009), "Kosmonauts" (CD, Sulatron, 2010) en "Dark Days" (CD/2LP, Sulatron, 2012) plus de single "Vegetable Man"/ "Perry Rhodan" (7 inch vinyl, Nasoni, 2009), plus diverse CD-R uitgaven, terwijl in 2014 de LP "Sula Bassana - Disappear + 3AM - Waves" via het Headspin label verscheen, waarbij 3AM een alias is van Chino Burga, een legendarische underground rockmuzikant uit Lima, Peru, die reeds 20 jaar bezig is met het maken van vrij heftige muziek en in verschillende rock bands speelt (La Ira De Dios, Necromongo, La Garua en Los Entierros).
Normaal gesproken speelt Dave nooit live onder de naam Sula Bassana, maar op het Roadburn festival te Tilburg, Nederland, maakte hij daar een uitzondering voor en vormde een band rond zich, die voor deze gelegenheid bestaat uit: Sula Bassana - sologitaar, synthesizer, mellotron en FX, Komet Lulu - basgitaar en FX, Rainer Neeff - sologitaar en FX en Marcus Schnitzler - drums.
"Live At Roadburn Festival 2014" bevat bijna het hele concert van de band, dat via het Sulatron Records label zowel op CD als LP is verschenen, waarbij de CD 13 maart 2015 werd uitgebracht en de LP op 8 mei 2015 in een gelimiteerde oplage van 777 stuks op marmer kleurig vinyl, waarbij verder opgemerkt kan worden, dat het album ook deze keer door krautrock legende Eroc gemasterd is en het artwork door Lulu Artwork (Komet Lulu) is gedaan.
Ook album "Shripwrecked" van Sula, dat 12 februari 2016 verscheen, is zoals gewoonlijk gemasterd door Eroc, maar waar normaal gesproken het artwork door Lulu Artwork wordt verzorgd, heeft hij deze keer gekozen voor het schilderwerk van Frank Lewecke, die ook de hoes van zijn album "The Night" maakte.
Op zijn CD album "Organ Accumulator + Disappear", dat 17 februari 2017 is verschenen, heeft hij er voor gekozen zijn nummers van de split LP "Disappear" /  "Waves" nogmaals uit te brengen, maar nu gekoppeld aan "Organ Accumulator", dat in het voorjaar op LP via het Deep Distance Records label zal verschijnen.

Het album "Organ Accumulator", dat 6 nummers bevat, start met "Lichtbündel", dat eentonig begint, maar al snel verandert in een prachtig stuk rustige elektronische muziek, dat halverwege iets sneller wordt en verandert in een mix van krautrock en kosmische muziek.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet Sula me "Morgentau" voor, waarin ik een fantastische vrij rustige mix van krautock en elektronische muziek met een licht hypnotiserend ritme hoor, dat gevolgd wordt door "The Frogs", een schitterend psychedelisch spacerock nummer met dance invloeden.
Dan volgt het titel nummer "Organ Accumulator" en daarin hoor ik Sula een verrukkelijk stukje spacerock spelen, dat een heerlijk hypnotiserend ritme heeft en krautrock invloeden bevat, waarna "Grashamster" volgt en ik een industrieel klinkend psychedelisch elektronisch nummer voorgeschoteld krijg, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
In het laatste nummer van het album, dat "Nebelschwaden" heet, laat Sula me genieten van een lekker rustig eentonig krautrock nummer, waarmee hij me in een lichte trace brengt.
Het eerste nummer van "Disappear" die in 2014 in een gelimiteerde oplage van 300 stuks zwart en 200 stuks gemixt transparant groen, doorzichtig en zwart vinyl geperst is en van een inlegvel voorzien, is het titelnummer  "Disappear".
In dit bijna 11 minuten durende nummer krijg ik een schitterende hypnotiserende psychedelische krautrock song te horen, waarin tevens lichte spacerock invloeden te ontdekken zijn, terwijl de zang met een lichte echo versterkt is.
Daarna laat Sula me genieten van "Grong", waarin hij me een heerlijk licht hypnotiserend krautrock nummer voorschotelt, dat gevolgd wordt door "Smoof" en ook in dit nummer hoor ik Sula een fantastisch stuk psychedelische krautrock spelen.

"Organ Accumulator + Disappear" van Sula Bassana is een geweldig album, dat vol schitterende muziek staat, waarmee hij me van begin tot einde in de ban heeft weten te houden en ik kan dit album dan ook ten zeerste aanraden aan iedere liefhebber van zowel krautrock als psychedelische en elektronische muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Jonathan Segel - Superfluity (Bumps Of Goose Records, 2017) (Pop / Progressieve Rock / Experimenteel)

Multi instrumentalist en componist Jonathan Segel werd in Marseille, Frankrijk geboren en groeide op in Davis, Californië en Tucson, Arizona, Amerika.
Jonathan studeerde aan de universiteit van Califrornië te Santa Cruz, waar zijn leerkrachten Peter Elsea en Gordon Mumma waren en laatstgenoemde een pionier op het gebied van experimentele muziek was.
Later haalde hij zijn meestergraad aan Mills College, waar zijn studiegenoten onder andere Fred Frith, Pauline Oliveros, Alvin Curran en Joëlle Léandre waren.
In 1984, sloot hij zich aan bij de indie rock band Camper Van Beethoven, terwijl hij nog aan de universiteit van Santa Cruz studeerde en zijn inbreng als violist, die de band een voorname uitstraling gaf, werd het handelsmerk van de band, maar ook speelde hij sologitaar, keyboards, sitar en mandoline.
Na een persoonlijk conflict met David Lowry deed Segel in 1989 besluiten de band te verlaten, voordat deze in 1990 uit elkaar ging.
Nadat Camper Van Beethoven in 1999 her opgericht werd, kwam Jonathan opnieuw in de band op uitnodiging van Lowry en is daar nog steeds actief in.
In de periode 1989 tot 1997 richtte hij de experimentele rock band Hieronymus Firebrain op, die in 1994 uiteen ging, om in 1995 als Jack And Jill verder te gaan, maar ook kwam hij in 1989 in de band Dieselhed en speelde mee op het debuut album "Dieselhed" uit 1993.
Tevens maakte hij opnamen en deed optredens met projecten zoals: Granfaloon Bus, Sideways en Virginia Dare en trad hij op met Eugene Chadbourne, maar ook werkte hij, tussen 1997 en 2001 in Los Angeles met geluid redacteur Dane Davis in Danetracks, een film geluid post-productie faciliteit.
Gedurende die tijd toerde hij en trad hij op met Sparklehorse, Magnet, en Eugene Chadbourne, samen met anderen in aanvulling op zijn werk in Camper Van Beethoven.
Hij keerde in 2001 terug in de Bay Area, waar hij tot 2009 muziek theorie en elektronische muziek ging studeren aan het College of Marin en Ohlone College, waarna hij van 2009 tot 2012 voor Pandora werkte.
vervolgens verhuisde hij in 2012 naar Stockholm, Zweden met zijn vrouw en dochter en sinds 2014 is hij lid van de Deens Zweedse improvisatie band "Oresund Space Collective.
Jonathan maakte met Camper Van Beethoven 9 studio, 2 live en 4 compilatie albums plus 6 singles en als solo artiest maakte hij 11 albums.
Dat waren: "Storytelling" (1988), "Edgy Not Antsy" (2003), "Non-Linear Accelerator" (2003, "Rauk" (2005), "Amnesia/Glass Box" (2005), "Summerleaf" (2006), "Underwater Tigers" (2007), "Honey" (2007), "All Attractions" (2012), "Apricot Jam" (2012) en "Shine Out" (2014).
Verder maakte hij muziek en albums met Hieronymus Firebrain (4 albums), Jack And Jill (3 albums) en Chaos Butterfly (3 albums) en levert hij af en toe een bijdrage aan de muziek van The Big City Orchestra en hij maakte met de Zweedse band Sista Maj de schitterende 2LP/2CD "Series Of Nested Universes" in 2016.
Zijn nieuwe album, dat in de Roth Händle Studio's en Eastman Studio's te Stockholm, Zweden werd opgenomen, is de 2CD "Superfluity", die op 24 februari 2017 door het Bumps Of Goose Records werd uitgebracht en 17 nummers bevat, waarbij opgemerkt kan worden dat het hoes ontwerp door Richard Gann is gedaan, die ook de hoes maakte van de 2CD van Sista Maj.
Jonathan zingt en bespeelt alle instrumenten zelf en wordt muzikaal bijgestaan door: Kelly Atkins (20 Minute Loop, Kitka) - zang, Sanna Olsson - zang, Mattias Olsson (Änglagard, Pineforest Crunch, Necromonkey) - drums, Chris Pedersen (Camper Van Beethoven, Monks Of Doom) - drums, Andreas Axelsson - drums, Maats Burman - basgitaar (2 nummers) en Stian Grimstad - trombone (2 nummers).

CD 1, die 10 nummers telt, start met "Equilibrium Part 1" en daarin hoor ik Jonathan een prima licht psychedelische pop song spelen, die een eentonig gitaar ritme heeft
 en gevolgd wordt door "Mouse", een schitterende rustige pop song met een aangenaam ritme.
Daarna zet hij me "Cat & Mouse" voor en ook daarin hoor ik hem een prachtige rustige pop song spelen, waarna "Imply It, Deny It" volgt, een heerlijke rock song, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Dan schotelt hij me "The Seventh Wave" voor en krijg ik een uitstekend licht progressief nummer met een afwisselend ritme
 te horen, dat gevolgd wordt door "Rain Down", een fantastische psychedelische pop song, die progressieve rock invloeden heeft en een afwisselend ritme bevat.
In "Sleep For A Hundred Years" laat Jonathan me genieten van een lekker in het gehoor klinkende pop song, waar diverse tempowisselingen in zitten en in "Silent Notes" zet hij me een zeer experimenteel stukje psychedelische muziek voor, waarin de invloeden van The Beatles te horen zijn en dit loopt naadloos over in "Like Mercury, It Slips Through Your Fingers", waarin hij verder gaat met het maken van vrij experimentele muziek, dat na enkele minuten verandert en ik een prachtig geïmproviseerd stukje rock voorgezet krijg, dat een swingend ritme heeft.
Het laatste nummer van CD 1, dat "Phenomenon And On" heet , duurt bijna 24 minuten en hierin krijg ik een psychedelisch progressief nummer te horen, dat na enkele minuten verandert in een stuk experimentele muziek, waarin flink geïmproviseerd wordt.
Het eerste nummer van CD 2 heet "The Luxury Of Living" en daarin krijg ik een schitterend stukje gitaarspel voorgezet, waar enkele prima tempowisselingen in zitten.
Daarna hoor ik "Strawberry Sun", een lekker in het gehoor klinkende pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichtelijk progressief klinkt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door de titel song "Superfluity", een uitstekende progressieve rock song met een wisselend ritme.
Dan volgt het korte "The Luxury OF Dying", waarin Jonathan weer een prima gitaarwerkje speelt, dat begeleid wordt met trombonespel.
In "No Backup Plan" hoor ik hem een verrukkelijke pop song spelen, die invloeden van eind jaren 70 heeft en in "The Dying Stars" begint de muziek in een rustig tempo met trieste vioolklanken, die vergezelgd gaan van mooi gitaarspel, dat langzamerhand in een sneller tempo gespeeld wordt, een progressief karakter krijgt en een swingend ritme bevat.
Het laatste nummer van de CD heet "Equilibrium Part 2" en hierin zet de band me prachtige pop song voor, die in een rustig tempo gespeeld wordt.

De 2CD "Superfluity" van Jonathan Segel bevat 17 fantastische nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van zowel pop, als progressieve rock en experimentele muziek aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl