zondag 19 november 2017

Review: Fischer's Flicker - Open 28 Hours (Lavender Katydid Music, 2017) (Pop)

Zanger, componist Scott Fischer uit Chicago, Illinois, Amerika heeft 28 oktober 2017 een nieuw album uitgebracht, getiteld "Open 28 Hours".
Dit is de opvolger van zijn solo album Scott Fischer: "The Trials & Tribulations of the Plastic People" uit 2016.
Vanaf 1998 brengt hij muziek uit onder verschillende namen, waarvan het eerste album "Carpe P.M.: Honor Comes Only After Humility” (1998) onder de naam Deja Voo Doo, waarna onder dezelfde naam de EP "Sick on Sushi EP" (1999) volgde.
Daarna bracht hij als Babaganoo het album "Famous Last Worlds" (2003) uit en als Fischer’s Flicker de albums "Katmandon’t" (2012) en "Fornever and Never"  (2015)
Fischer's Flicker bestaat op deze CD verder uit: Rick Lyons - sologitaar, Andy Sviatko - sologitaar, Turan Yon - basgitaar en zang, Patrick Gunderson - zang en percussie en Tim Gavin - drums.
Verder spelen er een aantal gastmuzikanten mee, waaronder: Tim Kublak - sologitaar (2 nummers), Mickey Vujasin - sologitaar (1 nummer), Derrick Martens - drums (2 nummers), BJ Cord - trompet (2 nummers), Steve Duncan - trombone (2 nummers) en Aaron  McEvers - saxofoon (3 nummers).

"Open 28 Hours" bevat 10 nummers, waarvan het eerste "The In-Betweener" heet en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende song spelen, die een mix  van funk en pop is en een dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "You & Everybody", een heerlijke swingende pop song waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten.
Dan zet de band me "No More Looking Back" voor en hoor ik een uitstekende aanstekelijke pop song met diverse tempowisselingen en een hoog meedein gehalte, die gevolgd wordt door "3 6 9", een schitterende, vrij stevige, rock song, die me in beweging zet.
In "Spiders" krijg ik een afwisselend stuk melodische rock voorgezet, waarin diverse tempowisselingen zitten en in "Sensi-Mental" een swingende rock song met een aangenaam ritme.
Daarna schotelt Fischer's Flicker me een fantastische melodische rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, getiteld "Smoke Signals", waarna "Father To The Sun" volgt en de band een korte dansbare poprock song ten gehore brengt, die swingt.
Vervolgens speelt de band "Mother Of A Ship", een vrolijk klinkende pop song, die invloeden uit musicals heeft en ook dit bijna 10 minuten durende nummer swingt als een trein.
Het laatste nummer heet "Zen" en hierin laat de band me een prachtige rustige song horen, waarin de samenzang uitstekend is.

"Open 28 Hours" van Fischer's Flicker is een lekker klinkende plaat, die ik elke liefhebber van de betere pop kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mark 'Porkchop' Holder - Death And The Blues (Alive Natural Sound, 2017) (Bluesrock)

Mark Porkchop Holder, die zingt, sologitaar en mondharmonica speelt, reisde over de hele wereld en speelde onder andere op festivals, in clubs, in kerken, op straat, in publieke toiletten, in leger dump winkels en in enkele ziekenhuizen voor geestelijk gehandicapten.
Na meer dan 10 jaar geestelijk geworsteld te hebben met depressies, kwam hij eindelijk thuis in Chattanooga, Tennessee, Amerika en vormde daar zijn eerste power trio, dat hij samen met Travis Kilgore - basgitaar en zang en Doug Bales - drums vormt.
Zijn debuut album "Let It Slide" verscheen 10 februari 2017 via het Alive Natural Sound label op CD en in een beperkte oplage op gespetterd gekleurd vinyl. "Death And The Blues", dat eveneens in een beperkte oplage op 180 gram gespetterd gekleurd vinyl is geperst en tevens op zwart vinyl en CD op 3 november 2017 is uitgebracht, is hier de opvolger van.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "Captain Captain", en daarin brengt de band een lekker in het gehoor klinkende bluesrock song ten gehore, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Sad Days And Lonely Nights", een heerlijk stukje licht hypnotiserende uptempo bluesrock.
Daarna volgt "Coffin Lid", waarin de band me eveneens een geweldig swingend rock nummer in een gemiddeld tempo voorschoteld en dit wordt gevolgd door de single "Big Boat" en hierin krijg ik een vrij ruige rock song te horen, die enkele tempowisselingen bevat.
In "Nobody Wants To Cry" zet Mark me een schitterende blues song voor, die simpelweg op gitaar gespeeld wordt en in "Be Righteous" laat de band me genieten van een rustig startende song, die al snel verandert in een snelle swingende rock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Dan volgt "Bless Me Santasima", waarin ik een prachtig rustig stukje gitaarspel voorgezet krijg, waarna "Billy The Kid" te horen is en de band me een schitterende uptempo rock song laat horen, die swingt als een trein.
Vervolgens speelt de band "James Leg", een verrukkelijke bluesrock song, die in een gemiddeld tempo ten gehore gebracht wordt en een aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "What Is Wrong With Your Mind", een uitstekende swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gebracht wordt en gewoon lekker klinkt.
Het laatste nummer is de titelsong "Death And The Blues", een schitterende rock song, die een hoog meedein gehalte heeft en swingt.

"Death And The Blues" van Mark 'Porkchop' Holder is een heerlijke bluesrock plaat, waarvan ik ten volle heb genoten en ik kan ieder bluesrock liefhebber deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Various Artists - Tiddlywinks (Mega Dodo Records, 2017) (Psychedelische Pop)

Het album "Tiddlywinks" is ontstaan uit het idee van een voormalige collega van John Blaney (Mega Dodo Records), die de suggestie op wierp een album vol oude kinderrijmpjes op te laten nemen door bands en artiesten, die hun muziek via Mega Dodo Records uitbrengen.
Daarbij mochten ze zelf bepalen, hoe de muziek ging klinken, maar moesten wel de orginele tekst gebruiken.
Het resultaat is te beluisteren op de CD, die op 1 december 2017 in een beperkte oplage verschijnt en waarvan de opbrengsten naar Save The Children gaan, met andere woorden, dit is een CD voor het goede doel!
Het album, dat 13 nummers bevat in een oplage van 100 stuks verschijnt, is te bestellen via http://megadodo.bigcartel.com/product/tiddlywinks-limited-edition-cd en tevens als digitale download verkrijgbaar.

"Tiddlywinks" start met "The Miller's Song", dat door Beautify Junkyards (Lissabon, Portugal) ten gehore gebracht wordt en hierin krijg ik, na een korte intro een prachtige rustige melodische song voorgeschoteld, die gevolgd wordt door "A Wise Old Owl view" van Paolo Sala (Genova, Italië), waarin ik een heerlijke licht psychedelische symfonische song te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Paisley Sky uit Melbourne, Australië speelt "Here We Go Round The Mulberry Bush" en daarin mag ik genieten van een schitterende aanstekelijke folk song, die aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Claps and Stamps" door Claude Cambeck (Milaan, Italië), die een vrolijke dansbare pop song in de stijl van Paul McCartney speelt.
Daarna hoor ik Richard Bone (New York, Amerika) "Here We Go Looby Loo" vertolken en ook dit is een swingende dansbare elektro pop song en wordt gevolgd door "Julia Dream Of All The Pretty Little Horses" van Us and Them uit Zweden, die een geweldige psychedelische uitvoering van dit nummer spelen, waarin de tekst en muziek van Pink Floyd zijn, die gemixt met het orgineel tot een verrassende song leiden.
Het volgende nummer heet "Ladybird, Ladybird" en komt van Octopus Syng uit Finland, die me een fantastische rustige licht psychedelische pop song voorzet, waarna Michael Warren and The Hare And The Moon (UK) met "The Land Of Nod view" te horen is en daarin laat de band me genieten van een schitterende psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Icarus Peel (UK) speelt "Twinkle, Twinkle Little Star" en ook dit is een uitstekende licht psychedelische pop song (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Mary Had A Little Lamb" volgt, dat door The Telephones (Derby, UK) uitgevoerd wordt en ik een lekker in het gehoor klinkende pop song in jaren 80 stijl te horen krijg, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Dan volgt The Luck Of Eden Hall with Mark Panick of Razorhouse (Chicago, USA) met "One For Sorrow", een heerlijke psychedelische progressieve pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik Mordecai Smyth (UK) met "Oranges and Lemons", een verrukkelijke psychedelische pop song met folk invloeden en Sky Picnic (Brooklyn, New York, USA) met "Jack and Jill", die het album met een prima psychedelische versie afsluiten.

"Tiddlywinks" van Various Artists is een album, dat helaas in een kleine oplage uitgebracht, waardoor deze CD niet voor iedereen te koop zal zijn en ik kan elke liefhebber van pop en psychedelische pop dan ook aanraden er snel bij te zijn, om deze schitterende schijf niet te missen.

* De muziek van deze bands/artiesten is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Vespero - Shum-Shir (Tonzonen Records, 2017) (Progressieve Rock)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee.
De opnamen die daarvan zijn gemaakt, zijn na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat.
Vladimr is ook nog in een nummer te horen op het album "Fitful Slumber Until 5 A.M.", waarop verder Alexey Esin - dwarsfluit en zhaleyka, Pavel Alekseev - tenor saxofoon en Alexander Taranenko - accordeon als gastmuzikanten mee spelen.
Op het zevende studio album, "Lique Mekwas", speelt Vespero voor het eerst in een zesmans formatie en bestaat hierop uit: Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexander Timakov - drums en percussie, Arkady Fedotov - basgitaar en synthesizer, Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektrische piano, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer en Vitaly Borodin - viool en tevens speelt Pavel Alekseev als gastmuzikant mee op tenor saxofoon.
Het album "Lique Mekwas", dat 24 maart 2016 door het R.A.I.G. Records label op CD en als digitale download is uitgebracht, is het eerste deel van Vespero's "Abyssinian Tales Dilogy" en bevat 7 nummers.
Op 12 oktober 2016 verscheen er een nieuw live album van de band, getiteld "Azmari: Abyssanian Liventure" en dit werd 15 mei 2015 in The Union Of Theartre Artists te Astrakhan in dezelfde bezetting als op het album "Lique Mekwas" opgenomen.
Het album bevat 8 nummers, waarvan er 1 nog niet eerder werd uitgebracht en de andere 7 van hun albums "By The Waters Of Tomorrow” (R.A.I.G., 2010), “Droga” (R.A.I.G., 2013) en "Lique Mekwas" (R.A.I.G., 2016) komt.
Het album "Azmari", dat 20 september 2017 verscheen, is in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op zwart vinyl en 100 stuks op green.wit gespetterd vinyl uitgebracht door het Golden Pavillion Records label.
Op deze uitgave staan 2 nummers van het album "Azmari: Abyssanian Liventure" dat 12 oktober 2016 uit kwam, plus 3 nummers, die nog niet eerder werden uitgebracht en op verschillende plaatsen live werden opgenomen.
"Shum-Shir" is het tweede deel van “Abyssinian Tales”, waarvan ”Lique Mekwas”, dat in 2016 via R.A.I.G. op CD verscheen, het eerste was.
Het album is in de periode 2015-2016 door Alexey Klabukov en Alexander Kuzovlev in de VMS Studios opgenomen, door Alexander Kuzovlev gemixt en gemasterd en via het Tonzonen Records label op 17 november 2017 op LP uitgebracht.
Uiteraard is de band bezetting op het album dezelfde als die ”Lique Mekwas” opnam, waarbij verder nog opgemerkt kan worden, dat Rasul Shugaipov de gesproken tekst in het titelnummer als gast muzikant voor zijn rekening neemt.

Het album dat 5 nummers bevat, start op kant A met het titelnummer "Shum-Shir", waarin ik de band, gedurende 10 minuten, een fantastische swingende mix van dance, ethno beats en spacerock hoor maken, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Isidore's Dance", een schitterend uptempo progressief rock nummer met spacerock invloeden, dat swingt als een trein.
Dan krijg ik "Gaya's Dance" het eerste nummer van de B-kant voorgeschoteld en hierin brengt Vespero een geweldig swingend stuk progressieve rock ten gehore, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
In "Gulli`s Dance" laat de band me genieten van een verrukkelijk uptempo progressief rock nummer, dat tevens krautrock invloeden en een hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik in de ban van de muziek blijf en stil zitten niet mogelijk is.
Het laatste nummer heet "Hapi" en daarin zet de band me opnieuw een meesterlijk progressief rock nummer voor, dat in een rustig tempo start, maar al snel over gaat in een heerlijk stukje krautrock.

"Shum-Shir"* van Vespero heeft begin tot einde weten te boeien en ik kan hun geweldige muziek dan ook ten zeerste aanraden, aan elke liefhebber van krautrock en progressieve rock; kortom een meesterwerk!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Welcome Inside The Brain - Celebrate The Depression (Nasoni Records, 2017) (Progressieve Rock)

Welcome Inside The Brain is een Duitse band uit Guben, Leipzig, die bestaat uit: Frank Mühlenberg - zang, Georg Spies - sologitaar, Paul Lapp - contrabas, Hagen Schwitzke - orgel en Hans Otto - drums.
De band was eerder actief onder de naam Hippie Langstrumpf en bracht in 2013 een LP uit met gelijknamige titel.
Onder hun nieuwe naam Welcome Inside The Brain heeft de band in 2015 de CD "Welcome Inside The Brain EP" uitgebracht en deze bevat 5 nummers, waarvan er 2 nog onder de naam Hippie Langstrumpf gemaakt zijn.
Op 1 november 2017 heeft het Nasoni Records label hun debuut album "Celebrate The Depression", waarop 6 nummers staan, uitgebracht.

Het album start met de titelsong "Celebrate The Depression", waarin de band me een schitterende psychedelische progressieve rock song voorschotelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege het nummer van tempo en ritme verandert en in een heerlijk swingend uptempo stuk rock te horen krijg, waarbij het niet mogelijk is stil te blijven zitten, waarna de band besluit de muziek opnieuw te veranderen en eerst een experimenteel stukje, dan een korte drumsolo en vervolgens een stuk progressieve rock speelt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "Snail On Speed / Buddha In A Bottle", een uitstekende stevige rock song, die diverse prima tempowisselingen heeft, waardoor het nummer spannend klinkt en dit wordt gevolgd door "Welcome Inside The Brain" en hierin laat de band me genieten van een fantastisch stukje progressieve rock, dat invloeden uit theater muziek heeft en van Arthur Brown, met een slepend psychedelisch ritme gespeeld wordt en zo nu en dan zelfs sensueel klinkt.
In "Ugly Beauty" brengt Welcome Inside The Brain een lekker afwisselende song ten gehore, die enkele tempowisselingen heeft, waarbij het theatrale ook nu weer in de muziek door klinkt en in "Revolution" schotelt de band me een mooie rustige song voor, die langzaam heftiger wordt en meer snelheid krijgt, om tegen het einde terug te keren naar een rustig tempo.
Het laatste nummer heet "Tears Of The Past" en dit begint experimenteel en heftig, om na korte tijd over te gaan in een prachtige rustige rock song, die vervolgens na enkele minuten verandert in een heftige progressieve rock song, waarna de band opnieuw over schakelt naar het maken van rustige muziek met prima achtergrond zang.

"Celebrate The Depression" van Welcome Inside The Brain is een uitstekend debuut album, dat prima afwisselende nummers bevat en ik kan progressieve rock liefhebbers dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 13 november 2017

Review: Three Seasons - Things Change (Transubstans Records, 2017) (Hardrock)

De Zweedse band Three Seasons werd halverwege 2009 opgericht door Sartez Faraj - sologitaar en zang (Siena Root), Olle Risberg - basgitaar (Mouth Of Clay) en Christian Eriksson - drums.
Hun muzikale voorkeuren komen van bands, die eind jaren 60, begin jaren 70 actief waren met invloeden uit de psychedelica en bluesrock.
De band kreeg een contract bij het Zweedse Transubstans label en bracht in 2011 hun debuut CD "Life's Road" uit, dat in de nationale top 50 van hun thuisland terecht kwam en ook verscheen het album in een gelimiteerde editie via het Russische MALS label.
Vervolgens kwam er in december 2011 een single van de band uit, getiteld "Escape", die goed ontvangen werd door de critici en luisteraars en niet op album verscheen.
In 2012 verscheen hun CD "Understand The World" via Transubstans met daarop 8 vrij lange nummers, waarmee de band opnieuw veel lof oogstte en in dat zelfde jaar werden beide albums op vinyl uitgebracht door het Nederlandse Head Spin label van Clear Spot, waarna Three Seasons in het voorjaar van 2013 een tournee door Europa maakte om hun album te promoten en na het einde van de tournee begon de band met de opnamen voor hun volgende album, getiteld "Grow", dat in 2014 verscheen.
Op 30 november 2017 verschijnt hun album "Things Change" via Transubstans Records en daarop is Eriksson vervangen door Thomas Broman, die eerder bij onder andere Glenn Hughes, John Norum en Michael Schenker speelde.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Been Gone" en daarin hoor ik Three Seasons een geweldige swingende uptempo rock song spelen, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna krijg ik "Something You Can't Have" voorgeschoteld en hierin brengt de band een vrij rustig nummer ten gehore, dat diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door de titel song "Things Change", een heerlijke rock song, die swingt als een trein en enkele prima tempowisselingen heeft.
Dan zet de band me "Trust Me" voor en krijg ik een fantastische mix van progressieve bluesrock en hardrock te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Set Me Free Again" volgt en ook in dit nummer laat de band me een schitterende swingende rock song horen, die lichte progressieve rock en  bluesrock invloeden heeft.
In "Break Down, Start Over" speelt Three Seasons opnieuw een verrukkelijke aanstekelijke mix van blues en hardrock en in "I Don't Need Nothing More" krijg ik eveneens een lekker in het gehoor klinkende rock song met diverse tempowisselingen voorgezet, waar deze elementen en tevens lichte Oosters klinkende psychedelische invloeden in verwerkt zijn (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Vervolgens hoor ik "Are You Surprised", een prachtige, vrij rustige, bluesrock song, die gaandeweg meer snelheid krijgt en "So Far Away", een uitstekende mix van blues- en hardrock, die swingt.

"Things Change" van Three Seasons is net als voorgaande albums een dijk van een plaat en ik kan iedere liefhebber van zowel bluesrock, alsmede 70's hardrock dit fantastische album dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: UFO - The Salentino Cuts (Cleopatra Records, 2017) (Rock)

UFO werd in augustus 1969 te Londen, Engeland onder de naam Hocus Pocus opgericht door Phil Mogg - zang, Mick Bolton - sologitaar, Pete Way - basgitaar en Andy Parker - drums.
In oktober veranderde de bandnaam in UFO, nadat ze in de UFO club te Londen ontdekt waren door Noel Moore, die hun een contract aan bood voor Beacon Records.
Hun eerste album, dat in 1970 verscheen, was simpelweg "UFO 1" getiteld  en werd gevolgd door "UFO 2: Flying" in 1971.
Met beide albums was de band succesvol in Japan en Duitsland, met name door de singles "C'mon Everybody" (Eddie Cochran's hit) (UFO 1, Japan), "Boogie For George" (UFO 1, Duitsland) en "Prince Kajuku" (Flying, Duitsland).
Nadat Bolton de band in 10972 had verlaten, was het een komen en gaan van allerlei muzikanten, waarbij Mogg als enige de constante factor was.
Zo speelden onder andere de sologitaristen: Larry Wallis, Bernie Marsden,  Paul Chapman, Myke Gray, Rik Sandford, Tony Glidewell, Erik Gamans, Laurence Archer, Leon Lawson, John Norum – guitar, George Bellas, Matt Guillory, Jeff Kollmann, Tommy McClendon (aka Atomik Tommy M) en Michael Schenker in de band en is Vinnie Moore de huidige sologitarist (vanaf 2003).
De band wisselde minder vaak van basgitaristen en speelden .. als opvolgers van Pete Way, terwijl de volgende drummers deel uit maakten van UFO: Robbie France, Jim Simpson, Fabio Del Rio, Clive Edwards, Simon Wright, Aynsley Dunbar en Jason Bonham en vanaf 2005 is Andy Parker de drummer, na eerder van 1969–1983 en 1993–1995 deel van de band te hebben uitgemaakt.
Ook waren er diverse keyboards spelers actief in de band, waaronder: Danny Peyronel, John Sloman, Neil Carter, Jem Davis en David Jacobson.
UFO bestaat tegenwoordig uit: Phil Mogg – zang, Andy Parker – drums (vanaf 2005), Paul Raymond – keyboards, slaggitaar, Vinnie Moore – sologitaar (vanaf 2003) en Rob De Luca – basgitaar (vanaf 2008).
De band was een inspiratiebron voor vele hardrock bands, zoals: Slayer, Testament, The Offspring, Metallica, Iron Maiden, Def Leppard, Megadeth, Tesla, Dokken, Monster Magnet, Voivod, Pearl Jam, Guns N' Roses, Rage Against the Machine, The Smashing Pumpkins, Bigelf, Babylon A.D. en Gun.
In de 48 jaar, dat UFO bestaat, zijn er 22 studio albums, 14 live albume en 16 compilatie albums verschenen, terwijl het nieuwe album "The Salentino Cuts", dat 29 september 2017 verscheen, 12 covers bevat en door het Cleopatra Records label is uitgebracht.

Het album start met "Heartful Of Soul" (Yardbirds, 1965) en hierin zet UFO me een prima versie in hardrock stijl voor, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en gevolgd door "Break On Through (The Other Side)" (The Doors, 1967), waarin de band een fantastische swingende uitvoering ten gehore brengt.
Daarna hoor ik "River Of Deceit" (Mad Season, 1995), een prachtige rustige country song, die gevolgd wordt door "The Pusher" (Steppenwolf, 1968) en ook in dit nummer schotelt de band me een uitstekende rock song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Paper In Fire" (John Mellecamp, 1987), een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Rock Candy" (Montrose, 1973), een heerlijke rock song met verscheidene tempowisselingen.
In "Mississippi Queen" (Mountain, 1970) krijg ik een geweldige uitvoering te horen, die het origineel sterk benadert en in "Ain't No Sunshine" (Bill Withers, 1971) speelt UFO een mooie rustige ballade.
Vervolgens schotelt de band me "Honey Bee" (Tom Petty, 1994) voor en hoor ik een schitterende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een slepend ritme heeft, dat swingt, waarna "Too Rolling Stoned" (Robin Trower, 1974) volgt en ik een verrukkelijke swingende song te horen krijg, waar funk en blues invloeden in zitten.
Verder speelt de band "Just Got Paid" (ZZ Top, 1972), een fantastische bluesrock song, die swingt als een trein (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna het laatste nummer volgt, getiteld "It's My Life" (The Animals, 1965) en ook daarin laat de band me genieten van een uitstekende uitvoering van deze aanstekelijke song, die een hoog meezing gehalte heeft.

"The Salentino Cuts" van UFO is een lekker album, waarmee de band me heeft weten te verrassen door de keuze van de songs, die op voortreffelijke wijze weergegeven worden en ik kan dit album dan ook volledig aanraden, aan iedere liefhebber van rock muziek.